Tuesday, May 10, 2011

Hari-hari yang memenatkan tapi seronok...

Salam semua, entry kali ni bebelan yang sangat panjang ya. Dah lama gak tak upload gambar sendiri yang jelas macam ni. Heh. Kali ni nak bebel pasal pengalaman dengan penduduk nelayan dan orang kampung, betapa bezanya hidup kat bandar dan kampung. Kalau kat bandar bunyi bising orang duk hon-hon kereta, kat kampung bunyi kambing mbek... mbek... 


Alhamdulillah, dah habis kajian penanaman bakau, sosio ekonomi dan konservasi tanaman pokok bakau kat Delta Kelantan dengan FRIM hari ni. Buat kajian kat banyak kampung dan sebenarnya saya tak biasa pergi kawasan kampung. Seronok dapat peluang macam ni. Tenangnya duk kat kampung, banyak pokok kelapa. Okay, orang kelantan panggil Pokok Nyoh Nyor ^^ 




Masa jalan, kambing-kambing ada duk teman kat tepi, anak-anak kambing duk lari-lari, lompat-lompat. Dah macam arnab. Seronok tengok anak-anak kambing main-main. Sambil berjalan, terpijak taik kambing, ayam... Dah biasa dengan keadaan tu semua. Sepanjang 8 hari ni, dapat belajar banyak benda. Kena pandai komunikasi dengan orang-orang kampung lebih2 lagi, dorang kecek klate. Haa.. kenalah jadi Mek Sarah sepanjang berbual dengan orang kampung. ^^


Went to several islands in Kelantan and we got sunburn since overexpose to the sun every day. I never thought that there are quite number of islands in Kelantan.. Pulau Bedar, Pulau Layang-Layang, Pulau Suri, Pulau Tongkang, Pulau Beluru, Pulau Che Suh, Pulau Cendol. Haa... Banyak lagi.







Dapat borak-borak dengan keluarga nelayan dan kehidupan dorang tak mudah. Pagi-pagi lagi dah keluar ke laut, berpanas sebab nak cari makan untuk isteri dan anak-anak. Sehari belum tentu dapat cari duit sebab bukan senang nak dapat ikan ke, ketam ke, udang ke... Kerja nelayan ni ikut musim. Kalau ada, adalah. Kalau tak ada, pulang dengan tangan kosong. 


Masa borak dengan orang kampung, ada yang pak cik tua, mak cik tua yang tinggal seorang. Bila ditanya, mana anak-anak makcik? Semua dah berhijrah kat tempat lain. Gi Kuala Lumpur katanya. Sayu jer... Saya tanya lagi, anak-anak makcik ada kirim duit? Makcik cakap tak ada... 

Kesian tengok makcik... kurus, tinggal seorang, makan ala kadar, duk termenung, tak ada orang yang nak borak masa dia kat umah. 

Bila dah berjaya, saya harap abang, kakak, saya dan adik-adik tak lupa diri, tak lupa Nyak dan Abu yang dah besarkan kitorang. 




Kalau kat rumah, adik main game x-box, game kat laptop, main bola sepak kat padang petang-petang. Anak kecil yang tinggal kat pulau, main kat tepi air, tangkap ikan, ada padang bola kecil yang dorang  buat sendiri, tempat gol guna kayu buluh. Masa tengok dorang, saya mula terbayang adik-adik kat rumah yang mungkin tak biasa dengan keadaan ni semua. Teringin nak dorang tinggal beberapa hari kat kampung di pulau dan rasa kepayahan dan keseronokan kat kampung. 



Kak Runa dan Kak Laylean dari FRIM Kepong yang bantu, jaga kitorang sepanjang kajian ni. :) Thank you so much!


Pertama kali saya tengok budak-budak naik bot gi sekolah. Nampak susah tapi mungkin dorang dah biasa dengan keadaan ni.


Pengajarannya, kita kena bersyukur ada tempat tinggal yang selesa, dapat makan secukupnya, gi sekolah tanpa naik bot... Bila dah berjaya nanti, jangan kita lupa orang tua kita, hargai mereka okay... Peringatan untuk diri sendiri juga. ^^ 

Bebelan yang panjang dan penuh emosi ni berhenti setakat ni.